Zullen we stil zijn?

Zullen we stil zijn

En vooral niet praten.

jij en ik even gelijk aan elkaar

Zonder mening, zonder oordeel

Alleen bewust zijn van jou en mij

In afstemming met elkaar

Een energetische verbinding

In de essentie van ons zijn.

Zo begrijpen we elkaar

kiezen

Dat de buitenwereld afhankelijk is van waar ik mijn aandacht op richt, ervaarde ik vandaag eens te meer. Waar de wereld gisteren nog vijandig en kil leek, en eergisteren onrechtvaardig en onderdrukkend, ervaar ik hem vandaag als een wereld waar niets menselijks mij vreemd is en niet kwaadaardig of beperkend maar meer een gevolg van verkeerde keuzes.

Sinds de coronacrisis merk ik dat er een heel proces binnenin mij op gang is gekomen. Zoals bij velen, overviel mij het hele coronagebeuren en heb ik hier ook vanaf het begin een betekenis aan proberen te geven, waarom overkomt ons dit, waarom zagen we het niet echt aankomen? Het heeft nooit echt angst opgewekt bij mij omdat ik een rotsvast vertrouwen heb in ons immuun systeem en ik ook geloof in de samenwerking tussen lichaam en geest en daardoor ziekte nooit zomaar ontstaat. En misschien ook wel omdat ik de wereld vanuit een ander perspectief bekijk en daardoor denk dat ziekte altijd plaatsvind om er iets van te leren of omdat het zo in je levensplan staat. Dus vanuit dat perspectief heeft angst geen zin, of je krijgt het of je krijgt het niet, staat het niet in je levensplan dan zullen je levensstijl en je psychische gesteldheid bepalen in hoeverre je vatbaar bent voor zo`n griep. Dat is altijd al zo geweest en dat zal door de komst van deze variant op de griep, niet veel anders zijn. Het ene jaar wordt je verkouden, het andere jaar zal je flinke koorts krijgen en moet er het nodige in je lichaam (en of geest) worden opgeruimd. Dus nee, angst is er nooit geweest en daardoor leek het voor mij makkelijker om te zien dat er op grote schaal gemanipuleerd leek te worden. En dit raakte mij diep, want mijn vrijheid is uitermate belangrijk voor mij.

Om die reden vond ik het in de eerste instantie ook mijn plicht om de mensen om mij heen bewust maken van deze manipulatie en vond ik ook dat we met ons allen moesten optreden tegen dit onrecht. Ik merkte dat het mij boos maakte, gefrustreerd dat zoveel mensen zich zand in de ogen lieten strooien, dat zoveel mensen gegrepen werden door de angst. Hoe kon het dat er zoveel mensen onbewust waren? Maar was dit wel zo? Want ik merkte ook dat als ik met deze mensen in discussie ging en ik bewust luisterde naar hun argumenten, dat deze helemaal niet zo onredelijk waren. Ze kwamen alleen voort vanuit een ander gezichtspunt, vanuit een andere ervaring, en belangrijker nog, er was wel degelijk over nagedacht. Vandaar dat veel mensen zich ook oprecht aangevallen en gekwetst voelden en daardoor ook medestanders zochten die hun visie deelden. Met als gevolg vele verhitte discussies waarbij de agressie steeds groter leek te worden en de trilling steeds meer leek te dalen.

Door te observeren zag ik dus steeds meer verschillende stromingen, elk met hun eigen argumenten en met hun eigen beweegreden en ik bemerkte bij mezelf dat hoe meer ik mijn aandacht richtte op wat er mis ging, hoe bozer ik werd en hoe meer ik ook dit soort informatie zag. Maar ik werd me er ook bewust van dat dit andersom ook opging, dus hoe meer ik bezig was met een positieve benadering van wat er gaande was, hoe meer ik ook kon zien dat zelfs de negatieve berichten van toon leken te veranderen. Het was alsof ik dan ook de menselijke kant ineens kon waarnemen en ik het voorliggende proces kon begrijpen waar een bepaalde beslissing uit voort kwam. Niet dat ik het goedkeurde maar wel dat ik kon begrijpen waar het mis was gegaan. Vanuit die waarneming besloot ik daarom ook geen negatieve berichten meer te plaatsen omdat ik begreep dat ik daarmee mezelf maar ook de mensen om mij heen, tekort deed. Want hoe meer je wordt geconfronteerd met wat er mis gaat, hoe lager je trilling wordt en hoe meer je dit ook weer zal aantrekken.

En vanuit dat bewustzijn realiseerde ik me ook dat de buitenwereld mij helemaal niet kan manipuleren, dat kan ik alleen zelf. De buitenwereld spiegelt mij letterlijk wat zich binnenin mij afspeelt, dus op het moment dat zich in mij een bewustzijnsverschuiving gaat plaats vinden, zal dat dus ook in mijn buitenwereld zichtbaar zijn. Hierin is angst een belangrijke emotie, want met name die emotie zorgt er als geen ander voor dat wij ons zelf gaan beperken maar ook dat we onze eigen verantwoordelijkheid buiten onszelf neerleggen. Terwijl dat de enige die verantwoordelijkheid kan nemen voor je omstandigheden ben je zelf. Wij zelf kiezen hoe de wereld van morgen eruit gaat zien. Niet door een ander te beïnvloeden maar door zelf te kiezen waar je je aandacht op richt. Dus wil jij geen vaccin, besluit dan dat je onder geen enkele omstandigheid een vaccin neemt, geen concessies doen want dan zal je onherroepelijk door de buitenwereld worden uitgedaagd. Wil je van de anderhalve meter af, besluit dan zelf dat je daar niet meer aan mee doet, ongeacht welke gevolgen. Heb je een bedrijf en laat je je daarin wel regels opleggen terwijl je er persoonlijk niet in geloofd, wordt je dan bewust met welke angst je hierbij te maken hebt en waardoor je je dus wel als bedrijf laat beperken. Niet de overheid legt je de regels op, dat doe je zelf door je eigen angsten serieus te nemen.

Verander jezelf, verander je wereld

Als je thuis komt te zitten vanwege ziekte dan krijg je ineens zeeen van tijd. Tijd waarin je ineens niets meer hoeft en geconfronteerd wordt met alles wat er binnenin je afspeelt. In de eerste instantie is dat doodeng en ben je geneigd om deze gevoelens weg te drukken en afleiding te zoeken in social media, af te spreken met vrienden of de hulp te zoeken in de spirituele wereld. Het laatste kan heel behulpzaam zijn maar uiteindelijk ontkom je er toch niet aan en zal je toch echt naar binnen moeten keren en moeten kijken wat de kern is van deze gevoelens, waar komen ze vandaan en wat heeft er aandacht nodig?

Een belangrijk hulpmiddel voor mij hierbij is het boek “een cursus in wonderen” dat me ervan bewust heeft gemaakt dat je in wezen je eigen wereld creeert op basis van je ervaringen uit het verleden. Verwerk je je ervaringen dan verander je ook direct de wereld om je heen, aangezien je deze zelf vorm geeft aan de hand van je ego. Dit heeft bij mij voor een bewustzijnsverschuiving gezorgd waarvan de invloeden inderdaad direct waarneembaar waren. Het vraagt alleen wel commitment om deze veranderingen blijvend te laten zijn. Het ego is een hardnekkige stem die voortdurend aan het woord is en op alles commentaar geeft. Deze is lastig tot zwijgen te brengen maar je hiervan bewust worden en er naar kunnen kijken, is een belangrijke eerste stap.

Sluit je ogen maar eens twee minuten en kijk naar alle gedachten die voorbij komen zonder er een vast te houden of er aandacht aan te geven. Wordt je eens bewust van hoe het ego overal een betekenis aan probeert te geven.

Anders zijn

Een gevoel dat mij heel erg bekend is maar ik soms zo graag anders zou zien. Wat maakt dat gevoel van anders zijn, wat is de functie daarvan als we allemaal met elkaar verbonden zijn? Binnen een groep voelen we ons veilig en thuis, er zijn duidelijke kaders en onderlinge regels, dat geeft een duidelijke structuur. Een groep heeft een eigen energie dat resoneert met het energie level van de andere leden, dit kan wel iets afwijken, maar doorgaans blijft deze stabiel op een bepaald niveau. Wanneer er wel een lid is dat teveel afwijkt, zal er vanuit de groep druk ontstaan om dit niveau weer aan te passen. Wanneer dit lid hier geen gevolg aan geeft, kan dit betekenen dat de groep druk gaat gebruiken, dit kan psychologisch zijn maar ook fysiek geweld. Heeft dit geen effect, dan wordt het lid verstoten en buiten de groep gezet.

Binnen een groep is door gelijke energie ook een gedeeld bewustzijn ontstaan dat ook een eigen ego heeft ontwikkeld. Alles wat afwijkt van de binnen de groep geldende ideeen, wordt als bedreigend ervaren voor het voortbestaan van de groep, en het daarmee verband houdende ego. En om die reden worden afwijkende ideeen en daarmee afwijkende energieen niet getolereerd.

Dit is een onwust proces, het overgrote deel van de mensen heeft niet door dat zij dit doet. Op persoonlijk vlak kunnen we het misschien best wel goed met mensen vinden, maar onder de groepsdruk kunnen we ze ineens buitensluiten. Wat we ook veel terug kunnen zien binnen de samenleving. Vluchtelingen willen we liever niet opvangen omdat dit voor ons gevoel een bedreiging is voor voor de huidige samenleving en de ideeen en regels die daarbinnen gelden. Terwijl we op persoonlijk vlak waarschijnlijk de eersten zijn om te melden dat we absoluut niet discrimineren en juist veel buitenlandse vrienden hebben. Hier is dan ook duidelijk sprake van een onbewust groepsproces, een gedeeld groepsego dat bestaansrecht opeist.

Maar wat is nu het belang van het individu dat zich onttrekt aan deze groepsnorm? Want je zou kunnen zeggen dat dit individu net zo goed een ego heeft en het eigenbelang hoger stelt dan dat van de groep. En in sommige situaties is dit zeker het geval, en denkt het indidvidu het allemaal zelf wel te kunnen zonder de steun van buitenaf. Om namelijk verandering door te kunnen voeren moet je inderdaad een eigen pad volgen omdat je binnen de energie van een groep niet zal kunnen groeien, dit zal de groep niet toelaten. Dus doordat je groeit op eigen vermogen creëer je een eigen wereld en trek je wellicht ook weer mensen aan die zich op enigszins vergelijkbaar energielevel bevinden waardoor er een nieuwe groep ontstaat met een eigen bewustzijn.

En hierin zit nu precies de ook de valkuil, doordat je mensen aantrekt en er een gezamelijke energie ontstaat, is de kans groot dat zich opnieuw een groepsego ontwikkeld die verdere ontwikkeling erg lastig maakt. En deze kan ontstaan omdat degene die zich oorspronkelijk zich juist van een groep heeft uitgesloten, nu gevoelig is voor de waardering die hij of zij krijgt voor zijn of haar ideeen.
Het individu dat zich niet aanpast, of zich niet kan aanpassen, heeft een ander energieniveau en is zich daar vaak niet bewust van. Ze voelen alleen dat ze anders zijn en doen vaak juist veel moeite om zich aan te passen aan een groep. Dit lukt echter nooit echt omdat hun vibratie daadwerkelijk anders is. Het is juist van belang dat zij zich niet aanpassen en zich gaan richten op zichzelf om te groeien en zich niet comformeren aan een groep. ALs zij zich voldoende bewust blijven van het Goddelijk of het licht in zichzelf, dan zijn ze in staat om ook de vibratie van de mensen om hen te verhogen, alles is uiteindelijk een. Sluiten ze zich echter aan bij een groep dan kan de groei stagneren en is de ontwikkeling van een groepsego een belangrijke valkuil.

Dus voel je jezelf vaak alleen en eenzaam, realiseer je dan dat dit een belangrijke functie heeft en je alleen op die manier kan groeien. Gelijkgestemden zoeken is geen probleem zolang er openheid blijft voor ontwikkeling en je jezelf niet gaat verbinden. Zodra er een vorm van afhankelijkheid ontstaat, zal je groei en zuiverheid stagneren.