angst versus bloei

Wat beweegt mij, waar wordt ik nu echt blij van, waarmee vergeet ik de tijd? Vragen die me de afgelopen weken flink bezig hebben gehouden. Ik voel dat de weg waar ik nu op zit een dood spoor is, maar wat dan wel? Durf ik een nieuwe weg in te slaan zonder te weten waar deze naartoe gaat leiden, zonder te weten waarom, zonder de zekerheid van een inkomen, zonder de zekerheid van een vaste baan?

Het enige dat ik wel heel duidelijk voel is de drang van creatie, ik wil schilderen, dansen, schrijven en ik voel de natuur heel duidelijk roepen. Met mijn handen in de aarde zitten voelde nog nooit zo fijn als nu, in volle verwachting van wat de natuur dit jaar zal gaan geven. En ik vraag me vandaag af of dit er altijd al was of ben ik er pas nu echt bewust van geworden. Is dit het gevolg van meer in je gevoel aanwezig zijn in plaats van alles maar te overdenken?

Maar de creatiedrang zet nog geen brood op tafel, dus mijn hoofd dringt zich nog steeds op met allerlei goed bedoelde adviezen, gebaseerd op veiligheid en vasthoudend aan het vertrouwde. Maar zoals de afgelopen weken al is gebleken, is niets zeker en kan alles van de ene op de andere dag veranderen. veiligheid en zekerheid is een zelf gecreëerde illusie dat mij gevangen houdt. Leven is het meebewegen met wat zich aandient, met wat zich graag wil laten zien. Het is vertrouwen hebben dat er altijd overvloed is zolang je jezelf niet beperkt, er altijd groei mogelijk is zolang je jezelf niet begrensd.

Zo kwam ik vanmorgen de vraag tegen van waarom mag je niet gewoon de dingen doen die je leuk vindt? waarom zit daar zo’n taboe op? Waarom moet er altijd eerst iets naars gedaan worden voordat we dit onszelf gunnen. Met als gevolg dat het doen van leuke dingen, altijd iets voor later is, wanneer we klaar zijn met met die ene klus of wanneer die ziekte voorbij is of wanneer de kinderen de deur uit zijn. Waarom moet er eerst iets tegenover staan? Ik denk echt dat dit de vraag van deze tijd is, we genieten maar mondjesmaat en dan van zaken waarvan we denken dat we moeten genieten, zoals van een avondje uit eten of theater. Maar we zijn blijkbaar vergeten dat we veel dichter bij huis kunnen genieten, door gewoon de dingen te doen die we leuk vinden en waar ons hart naar uitgaat. De leukste dingen in het leven kosten namelijk geen geld maar zijn altijd beschikbaar. We zitten zo vast in het systeem dat we niet meer weten dat dit ook gewoon mogelijk is. Ook ik denk geregeld als ik maar even doorbijt dan loont het zich vanzelf. Maar is het wel de bedoeling om altijd af te zien? of is het juist de bedoeling dat we doen waar we blij van worden, waar ons hart ligt? Niet dat je daarmee alle uitdagingen of spannende dingen maar moet vermijden, die horen er ook bij. Maar de beleving is toch anders als je het gevoel hebt je voortdurend door modder te moeten bewegen of dat het leven je vleugels geeft.

En dan kom ik weer op de vraag waarmee ik begon wat beweegt mij en waar wordt ik blij van? Ik wordt blij van een mooie avondwandeling in de natuur bij de ondergaande zon. Ik kan enorm genieten van de warme kleurschakeringen en de lichtval op het water of tussen de bomen door. Ik kan heel veel energie krijgen van een goed gesprek met mensen die me na staan. Ik kan heel veel plezier hebben op het moment dat ik dans, alleen, of met anderen. Maar mag ook graag spelen met de hond en geniet dan van haar blije hondenbekkie. Ik kan enorm genieten van de lente met de weer wakker wordende natuur en de vogels die elkaar achterna zitten en met van alles rondvliegen in hun bek om ook weer een veilige plek voor nieuw leven te creëren. Of van de vroege fluitconcerten van de vogels als je nog aan het wakker worden bent. Ik kan helemaal opgaan in muziek. Of van het creëren van iets nieuws, op welke manier dan ook, door te schilderen, door muziek, door dans, door koken etc. Ik wordt erg blij van rust en orde om mij heen, dan voelt mijn wereld wat minder chaotisch. En ik voel intens geluk als ik me gewaar wordt hoe ik met alles verbonden ben maar ook als ik ineens een oprechte verbinding met iemand voel die veel verder gaat dan de lichamelijke begrenzing. Het voelt als bevrijding om vanuit gevoel te leven in plaats vanuit beredenering.

En toch blijft er de angst voor verlies, de angst voor het onbekende, een gebrek aan vertrouwen en de angst om te springen zonder te weten of ik opgevangen ga worden……

One Comment on “angst versus bloei

Laat een reactie achter op shivatje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: