De samenleving als spiegel

Boos ben ik, gefrustreerd, hoe kon het toch nog zo ver komen? Er is zo`n enorme tweedeling ontstaan tussen de voorstanders en de tegenstanders van de maatregelen. En beiden kanten lijken elkaar ook over en weer te beschuldigen, de een beschuldigt de ander dat ze de maatregelen aan hun laars lappen en de ander vindt dat men blind is voor de dictatuur waar we mogelijk in terecht gaan komen. Maar ik realiseer me ook dat deze tweedeling ook de tweedeling in onszelf weergeeft, een tweedeling tussen gevoel en verstand, tussen ziel en ego. Deze werken niet meer samen maar functioneren grotendeels afzonderlijk van elkaar, de onderlinge verbinding is weg., en in het ergste geval weten ze niet eens meer van elkaars bestaan. Dit is wat de samenleving ons spiegelt, we zijn afgesneden geraakt van wat er werkelijk toe doet. En wie heeft het dan bij het rechte eind? Beiden en geen van beiden, dat is nu juist het punt dat het universum ons toont. Alleen door samenwerking zijn we in staat deze crisis door te komen, alleen door samenwerking zijn we in staat om een nieuwe samenleving op te bouwen. Maar daarbij hebben we wel elkaar nodig en moeten we voor onszelf leren inzien dat we afgesneden zijn geraakt van ons gevoel. Dat we niet meer weten dat we veel meer zijn dan een enkel leven hier op aarde

We moeten niet vergeten dat de de samenleving ons blijft spiegelen wat zich ook in onszelf afspeelt. Er is nu voor ons besloten dat het mondkapje verplicht is geworden, en dat ontneemt je nu letterlijk de adem. Maar het wijst je tegelijkertijd op hoe belangrijk het is om goed te kunnen ademen, hoe belangrijk het is dat je andermans positieve emoties kan zien, in plaats van dat ze verborgen worden achter een kapje. Dingen die voorheen nooit opvielen omdat het zo gewoon voor ons was. Ja en we worden boos, heel boos, boos op de ander, niet begrijpend waarom de ander nu niet inziet waarom het wel of niet dragen van een mondkapje zo belangrijk is. En we voelen ons machteloos, maar zijn we ook machteloos? Is dat nu net niet hetgeen wat het universum wil dat er gebeurt of wat er moet gebeuren? Wij zijn namelijk zelf verantwoordelijk voor ons leven, niet een overheid, niet een baas, niet een belastingdienst, niet je buren en ook niet je partner, je kinderen of je ouders, alleen JIJ bent verantwoordelijk voor JOUW leven en hoe jij deze vormgeeft. Dus ben je niet blij met de situatie, verander er dan zelf wat aan. Doe wat je zelf denkt dat goed is en probeer dit niet een ander op te leggen. Probeer je ook niet te verschuilen achter een uitspraken als “het is verplicht” of “ik kan het met permitteren om mijn baan te verliezen”, dat is namelijk een reactie uit angst. Kom je dat bij jezelf tegen, neem dan de verantwoordelijkheid voor die angst en kijk waar deze vandaan komt, wees er nieuwsgierig naar, daag het uit en zie dan dat de angst niet veroorzaakt wordt door gebeurtenissen om je heen maar door iets dat je eigenlijk niet wilt verliezen. We zijn zo gewent geraakt om de verantwoordelijkheid bij een ander neer te leggen, dat we vergeten zijn hoe we zelf moeten nadenken. We zijn zo gewent om van iets afhankelijk te zijn, dat we niet meer durven te kijken wat ons eigen gevoel nu eigenlijk is. Wij zijn slaaf van onze bezittingen geworden en eigenlijk doodsbang om het zonder te moeten doen, het geeft ons een vals gevoel van identiteit en een enorme afhankelijkheid van degenen die deze bezittingen beheersen. Sta op, en volg je eigen weg, jij bent niet verantwoordelijk voor iemand anders, alleen maar voor jezelf. En op het moment dat je dat doet zal je ook merken dat je eigenlijk zelf alle antwoorden al hebt en je eigenlijk ook veel krachtiger bent dan je zelf denkt.

Maar laat ondertussen een ander wel in zijn waarde, iedereen beziet de wereld vanuit zijn of haar ervaringen en zijn eigen ontwikkeling. Het standpunt van een ander doet er net zoveel toe als die van jezelf. Het is juist in deze tijd belangrijk om te blijven praten met elkaar, bruggen te blijven bouwen en te kijken waar je elkaar kan ontmoeten bij een verschil van mening. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, namelijk leven in een optimale gezondheid en elkaar behoeden voor het lijden, voor de eenzaamheid. Laten we daarom gewoon in gesprek gaan en eerlijk blijven, zonder dat de angst het gesprek gaat overnemen en we de verantwoordelijkheid bij een ander neerleggen.

Er is niets verheffends aan je kleiner voor te doen dan je bent, opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker gaan voelen. We zijn geboren om onze Goddelijkheid uit te dragen. Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal. Als wij ons licht laten schijnen geven we anderen onbewust toestemming dat ook te doen. Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijd onze aanwezigheid automatisch anderen

Marianne Williamson”

One Comment on “De samenleving als spiegel

  1. Om elkaar in waarde te laten en naar elkaar te luisteren.
    Mensen zijn nu eenmaal dit niet gewend en dat moet aangeleerd worden. Dat aanleren begint bij jezelf.

    Top tekst.

    Aum Shanthi

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: